Ξεπερνά το 47% το ποσοστό Γερμανών αλλά και Γάλλων το οποίο σε σφυγμομέτρηση που πραγματοποίησε την Τετάρτη η εταιρεία YouGov, για λογαριασμό του γαλλογερμανικού τηλεοπτικού δικτύου Arte, δήλωσε ότι δεν θα προσέλθει στις κάλπες.

Η ανησυχητική τάση καταγράφεται και από το Γάλλο αρθρογράφο Ολιβιέ Μπιφό, ο οποίος μάλιστα προβλέπει ποσοστό αποχής μεγαλύτερο από 60% στη Γαλλία.

Δεν πρόκειται πάντως για ένα νέο φαινόμενο. Τα τελευταία 35 χρόνια, η αδιαφορία των ψηφοφόρων για τις ευρωεκλογές αυξάνεται σταθερά, γεγονός το οποίο καταγράφεται και από τα επίσημα στοιχεία. Η αποχή το 1979 έφθανε το 38% κατά μέσο όρο στα τότε εννέα κράτη-μέλη. Το 2009 έφτασε το 56,9%.

Η Ελλάδα δεν φαίνεται να ακολουθεί άλλη πορεία, προς το παρόν τουλάχιστον. Ανάμεσα στα χρόνια 1984 - 2004 το ποσοστό συμμετοχής έφτανε στο 75%. Όμως, το 2009, μόλις 52,6% των Ελλήνων επέλεξαν να ψηφίσουν.

Στη Γαλλία, η τάση αυτή συνοδεύθηκε από ευθεία αμφισβήτηση της σημασίας των ευρωπαϊκών θεσμών.

"Ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου είναι ολοένα και πιο ασαφής για τους Γάλλους ψηφοφόρους", λέει ο Ζερόμ Φουκέ, αναλυτής της εταιρείας δημοσκοπήσεων Ifop.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται και ο πολιτικός σχεδιασμός πολλών κομμάτων. Έτσι, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε άσχετη την "προτροπή" Λεπέν προς τον Φρανσουά Ολάντ, να προετοιμάσει την παραίτησή του, σε περίπτωση που το κόμμα της αναδειχθεί στην πρώτη θέση, μία πιθανότητα η οποία δεν απέχει από την πραγματικότητα, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Αυτή της Ifop για λογαριασμό του περιοδικού Paris-Match την Τρίτη, δίνει την πρώτη θέση με 24% στο Εθνικό Μέτωπο, με το κεντροδεξιό UMP να ακολουθεί με 22,5% και τους Σοσιαλιστές στην τρίτη θέση με μόλις 17%.

Ούτε όμως η Μαρί Λεπέν μένει ασυγκίνητη μπροστά στη μεγάλη αποχή.

Σημειώνεται πως παρά τη μεγάλη προβολή το Μέτωπο δεν πέτυχε ιδιαίτερα ικανοποιητικά ποσοστά σε καμία ευρωπαϊκή εκλογική αναμέτρηση, εκτός εκείνης του 1984, όταν ο πατέρας της Μαρίν, Ζαν-Μαρί, είχε φτάσει το 11%.

Πάντως, όπως σημειώνεται στις αναλύσεις, την τάση αυτή απειλεί να ανατρέψει η νέα γενιά της γαλλικής ακροδεξιάς, που παράλληλα με το ευρωσκεπτικιστικό της μήνυμα, επιλέγει να υπογραμμίζει την αντίθεσή της στη λιτότητα, την παρούσα πολιτική απασχόλησης, την Κοινή Αγροτική Πολιτική και το Διατλαντικό Σύμφωνο Ελεύθερου Εμπορίου.