Άκρως αποκαλυπτικό για όλα συνέβησαν την προηγούμενη δεκαετία και ειδικά στους Ολυμπιακούς αγώνες είναι το βιβλίο της Γιάννας Αγγελοπούλου
 
Έξω από τα δόντια από τη Γιάννα Αγγελοπούλου για πολιτικούς και επιχειρηματίες

Η κυρία Αγγελοπούλου στο βιβλίο της "Το ελληνικό μου δράμα", που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη, φαίνεται αποφασισμένη να μη χαριστεί σε κανέναν, όσο υψηλά ιστάμενος και αν υπήρξε, όσο προβεβλημένος ή περιβεβλημένος με κύρος και αν εξακολουθεί να είναι. Καθώς διηγείται το «Ελληνικό της Δράμα», η κυρία Αγγελοπούλου δεν διστάζει να περάσει γενεές δεκατέσσερις πρωθυπουργούς, υπουργούς, πολιτικά και λοιπά πρόσωπα που στάθηκαν εμπόδιο στην απόπειρά της να προσφέρει τις ύψιστες δυνατές υπηρεσίες στην πατρίδα της.

 

 

Η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου γράφει με ειλικρίνεια ότι «η δημόσια προσφορά ήταν το όνειρό μου από παιδί και έγινε το έργο ζωής μου ως ενήλικης. Έχω επιστρέψει σε αυτή την αρένα, ελαφρώς τραυματισμένη αλλά πολύ πιο σοφή λόγω των εμπειριών μου. Είμαι πεπεισμένη πως όχι μόνο μπορώ να κάνω εγώ τη διαφορά, αλλά επίσης ότι εγώ μπορώ να κάνω τη διαφορά στη ζωή ηγετών που θα ξεχωρίζουν και που αυτοί με τη σειρά τους θα κάνουν τη διαφορά στη ζωή πολύ περισσότερων ανθρώπων». Οι συγκεκριμένες φράσεις ακούγονται περισσότερο σαν πολιτικό μανιφέστο παρά σαν στιγμή του «ελληνικού της δράματος». Η κυρία Αγγελοπούλου, παραθέτοντας ένα χωρίο από την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη, δηλώνει ότι όχι μόνο είναι έτοιμη, αλλά έχει καθήκον να αναλάβει δράση: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω».

 


Για τον Κώστα Καραμανλή

«Ο πρωθυπουργός καθόταν στην πολυθρόνα του και δίπλα του ο Γιάννης Παπουτσάνης, διευθυντής του ‘‘Ελεύθερου Τύπου’’ στην άκρη ενός καναπέ. Καθώς η συζήτηση τελείωνε, ο Γιάννης ζήτησε από τον πρωθυπουργό να επιλέξει εκείνη τη μία και μόνη στιγμή της προεδρίας του που θα διατηρούσε για πάντα σαν ανεκτίμητη αφότου είχε ολοκληρώσει τη θητεία του. Ήταν αυτό που οι δημοσιογράφοι ονομάζουν “ερώτηση-πάσα”, κάτι που δεν θα δυσκόλευε κανέναν πολιτικό, πόσο μάλλον έναν βετεράνο όπως ο πρωθυπουργός. Του έδωσε την ευκαιρία να δείξει την ανθρώπινη πλευρά του ενώ την ίδια στιγμή μοιραζόταν κάτι που ήταν στ’ αλήθεια πολύτιμο για τον ίδιον. Ωστόσο, η ερώτηση φαίνεται ότι αναστάτωσε τον Καραμανλή. Σκέφτηκε για αρκετή ώρα πριν σκύψει προς το μέρος του Γιάννη και, χτυπώντας τον φιλικά δύο φορές στο πόδι -σημάδι πως ήταν έτοιμος να εκμυστηρευτεί κάτι που ήταν ταυτόχρονα προσωπικό αλλά και προαποφασισμένο- “η πιο ευτυχισμένη στιγμή για μένα”, είπε, “θα είναι όταν θα φεύγω από εδώ μέσα”. Ο Γιάννης Παπουτσάνης έπαθε σοκ. Εγώ δεν εξεπλάγην τόσο πολύ, εκτός ίσως από το ότι ο πρωθυπουργός παραδεχόταν ανοιχτά κάτι τέτοιο. Ο ελληνικός λαός τού είχε δώσει μια ιστορική ευκαιρία να ηγηθεί ενός έθνους έτοιμου να λειτουργήσει διαφορετικά, με μια καινούργια νοοτροπία [...] Κι εκείνος σιχαινόταν και μόνο την ιδέα ότι θα ήταν ο ηγέτης του».



Για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο

Σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου η κυρία Αγγελοπούλου αναφερόμενη στον τότε δήμαρχο Αθηναίων και νυν υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Αβραμόπουλο σημειώνει: «Ο πρωθυπουργός έκανε αμέσως νόημα στον δήμαρχο Αθηναίων, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, και τον ενημέρωσε για την πρόταση που μου είχε κάνει και ότι την είχα δεχτεί. Το πρόσωπο του δημάρχου έγινε άσπρο - άσπρο με την απόχρωση του θυμού. Γρήγορα όμως ανέκτησε το ευπρεπές προσωπείο του και κάλεσε τον Θόδωρο και εμένα σε δείπνο.

Το γεύμα ήταν μια περίεργη υπόθεση σε ένα πολυνησιακό εστιατόριο, με τον Αβραμόπουλο να σπαταλά ολόκληρη τη βραδιά για να μας εξηγήσει πόσο επικίνδυνη ήταν η αποστολή που αναλάμβανα και τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να το ξανασκεφτώ. Κατόπιν, όταν ο Θόδωρος ρώτησε ποια ήταν η εντύπωσή μου, του είπα ότι ο δήμαρχος δεν ήθελε να αναλάβω τη δουλειά επειδή προφανώς είχε τον τότε πρόεδρο και την επιτροπή διεκδίκησης των Ολυμπιακών του 2004 στο τσεπάκι του. “Θέλει να έχει αυτός τον έλεγχο”, είπα, “με φοβάται”. Ίσως εγώ θα έπρεπε να τον φοβόμουν περισσότερο. Αποδείχθηκε ότι ήταν ο πολιτικός που δεν ξεφεύγει ούτε χιλιοστό από τους τύπους, που δεν κάνει τίποτα από την πραγματική δουλειά, αλλά που δεν χάνει την ευκαιρία να καρπωθεί τα εύσημα για τα επιτεύγματα των άλλων. Θα είχα παρόμοια προβλήματα με άλλη μία δήμαρχο Αθηναίων, την Ντόρα Μπακογιάννη κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Παρόλο που οι πολιτικοί θα καταπίεζαν μονίμως τη δουλειά μου, θα υποτιμούσαν τις ικανότητες και την ορμή μου, τελικά όμως θα αποτύγχαναν να υπονομεύσουν την επιτυχία μου».

 

Σκληρή κριτική για τις κατασκευαστικές

 
«Η Ελλάδα, μια μικρή χώρα, διαθέτει μόνο μια χούφτα κατασκευαστικών εταιρειών που θα μπορούσαν να εκτελέσουν την ποικιλία των έργων μέσα σε τόσο πιεστικές προθεσμίες. Και το εκμεταλλεύτηκαν αυτό. Έδειχναν να συμπεριφέρονται με έναν ενορχηστρωμένο τρόπο. Ανάγκαζαν την κυβέρνηση να χορεύει στον ρυθμό που αυτές της όριζαν και χρησιμοποίησαν τη θέση τους για να επηρεάσουν τις αναθέσεις, το κοστολόγιο και να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες της κυβέρνησης.
Συνέβη πολλές φορές οι διαγωνισμοί να αποβαίνουν άγονοι έως ότου οι τιμές ανέβαιναν σε ένα επίπεδο που οι εταιρίες θεωρούσαν αποδεκτό. Η κυβέρνηση απλώς δεν είχε την εμπειρία, τη γνώση, την ισχύ ή, ενδεχομένως, την πολιτική πυγμή να ορθώσουν ανάστημα σε αυτές τις επιχειρηματικές συμμαχίες, ειδικά καθώς τα ΜΜΕ ήταν συχνά κομμάτι αυτής της ενορχήστρωσης. Ήμασταν στο έλεος των κατασκευαστικών εταιρειών - μόνο που αυτές δεν είχαν κανένα έλεος. Σε όλα τα έργα που ήταν οριακά ως προς την προθεσμία τους απαιτήθηκαν διπλές και αργότερα τριπλές βάρδιες προκειμένου να είμαστε βέβαιοι ότι θα ολοκληρωθούν στην ώρα τους. Οι προμηθευτές ένιωθαν ελεύθεροι να υπερχρεώνουν υλικά και μεταφορικά. Οι υπερβάσεις του κοστολογίου ήταν τεράστιες. Και οι ψίθυροι φούντωναν ότι χειροτέρευαν ακόμη περισσότερο εξαιτίας των δωροδοκιών σε διαπλεκόμενα κυβερνητικά στελέχη. Σαν να μην πλήρωνε ήδη αρκετά η Ελλάδα, η κυβέρνηση πρόσφερε ειδικά “μπόνους” σε εργολάβους για την έγκαιρη και εντός προδιαγραφών παράδοση των έργων που είχαν αναλάβει. Ο χρόνος μετρούσε ανάποδα για τους Ολυμπιακούς και το κόστος της υποδομής ήταν ήδη ένα μεγάλο ζήτημα. Πρότεινα στον πρωθυπουργό να εξετάσει το ενδεχόμενο ιδιωτικών επενδυτικών πρωτοβουλιών, μια μέθοδο συγχρηματοδότησης έργων δημόσιας υποδομής από ιδιωτικά κεφάλαια. Αργότερα τα έργα θα περνούσαν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις έναντι ενοικίου. Αλλά ο Σημίτης δεν ήθελε να ακούσει τίποτα γι’ αυτό το ζήτημα. “Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε”, μου είπε. “Τι θα πουν κοινό και ΜΜΕ;”»

 

 Οι κακές σχέσεις με τον Χριστοδουλάκη

«Τελικά άρχισα να πείθομαι ότι ο πρωθυπουργός, τουλάχιστον με την καρδιά του, υποστήριζε τις προσπάθειές μου. Ωστόσο, η μετριοπαθής του προσέγγιση ήταν πρόβλημα για μένα. Παρόλο που έδινε την εντολή στους υπουργούς του να μου παρέχουν οτιδήποτε χρειαζόμουν, ο ίδιος παρέμενε απρόθυμος να τραβήξει αφτιά όταν εκείνοι παράκουγαν τις οδηγίες του. Οι κορυφαίοι εκ των συμβούλων του με αντιμετώπιζαν σαν ξένη και, ακόμη χειρότερα, σαν μέλος της αντιπολίτευσης. Θυμάμαι μια επίσκεψη στο γραφείο του Σημίτη για να διεκδικήσω τη χρηματοδότηση του γραφείου μας στο Ζάππειο, η οποία είχε ήδη εγκριθεί. Τον κοίταζα που σήκωσε το ακουστικό και τηλεφώνησε στον οικονομικό του σύμβουλο Νίκο Χριστοδουλάκη, ζητώντας εξηγήσεις για την καθυστέρηση της εκταμίευσης. Είδα τον Σημίτη να χαμογελά και να κουνά το κεφάλι του. Οταν έκλεισε το τηλέφωνο με διαβεβαίωσε ότι “ο Νίκος θα φροντίσει το ζήτημα”. Ο “Νίκος” δεν είχε καμία τέτοια πρόθεση. Είχα φιλικές σχέσεις με έναν δημοσιογράφο που έτυχε να βρίσκεται δίπλα στον Χριστοδουλάκη όταν εκείνος σήκωσε το τηλέφωνο. Κι ενώ ο Σημίτης χαμογελούσε και έκανε νεύματα διαβεβαιώνοντάς με ευγενικά ότι θα έπαιρνα αυτό που ζητούσα, ο οικονομικός του σύμβουλος εξέφραζε ανοιχτά την απέχθειά του: “Εχω κι αυτή την πλούσια βρόμα που έρχεται εδώ και παίζει τα παιχνίδια της, λες και θα κερδίσουμε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών”, έλεγε στους δημοσιογράφους. “Ανήκει στην αντιπολίτευση -σε αυτούς που έχουν όλο το χρήμα- και θέλει να ξοδέψουμε τα δικά μας λεφτά για να πετάει εκείνη από δω κι από κει με το ιδιωτικό της αεροπλάνο, να φορά τα διαμάντια της και να πίνει ποτά με τα σπουδαία πρόσωπα. Και στο τέλος θα χάσουμε τη διοργάνωση”».

Ο Γιώργος Παπανδρέου επιθυμούσε την προβολή

«Από τη στιγμή που είχε αρχίσει να φαίνεται ότι η Αθήνα είχε αυξημένες πιθανότητες να κερδίσει τη διοργάνωση των Ολυμπιακών, ορισμένοι πολιτικοί ήθελαν να βγουν μπροστά. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο μετέπειτα πρωθυπουργός, ο οποίος ήταν τότε υπουργός Εξωτερικών όχι μόνο επέμενε να είναι μαζί μας στη Λωζάννη, αλλά απαιτούσε να είναι μέλος της επιτροπής που θα παρουσίαζε την υποψηφιότητά μας. Είπα στον υπουργό Εξωτερικών “όχι” και αρνήθηκα να αλλάξω το πρόγραμμά μας. Εξοργισμένος από την απόρριψή μου, ο Παπανδρέου πήρε τηλέφωνο τον Σημίτη, ο οποίος προφανώς του απάντησε: “Είναι απόφαση της κυρίας Αγγελοπούλου”. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό για τον ΓΑΠ και αποτάθηκε στον Σάμαρανκ, ο οποίος όμως ήταν καλά ενημερωμένος και του απάντησε: “Είναι απόφαση της Γιάννας”».



Η αντιπάθεια της Ντόρας

«Μια άλλη προσβολή που άκουγα υπερβολικά συχνά ήταν πως ήμουν ναρκισσίστρια που είχα θέσει υποψηφιότητα για το δημοτικό συμβούλιο μόνο και μόνο για να γίνω διάσημη. Αυτό ήταν εντελώς άδικο. Υπήρξαν πάρα πολλοί πολιτικοί που βρήκαν ανοιχτές πόρτες για τα δημόσια αξιώματα. [...] Ενα άτομο που δεν έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για μένα και δεν έμπαινε στον κόπο να το κρύψει ήταν η κόρη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η Ντόρα Μπακογιάννη. Υπό την ιδιότητά της ως προϊσταμένη του πολιτικού του γραφείου, η Ντόρα είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να με εμποδίσει να έρθω σε επαφή με τον πατέρα της, όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στην πολιτική. Το γεγονός αυτό εκείνη το αντιμετώπιζε σαν αποτυχία και δεν είχε σκοπό να την επαναλάβει. Ήταν έξαλλη που εγώ είχα έρθει στη Νέα Δημοκρατία χωρίς κομματικές διασυνδέσεις ή συστάσεις. Θεωρούσε το ότι ερχόμουν απέξω σαν βαρύ πολιτικό αμάρτημα. “Ποια είναι αυτή η Δασκαλάκη και τι θέλει; Πιστεύει ότι μπορεί να εκλεγεί μόνο και μόνο επειδή είναι όμορφη;” έλεγε στη μητέρα της με έναν μορφασμό αηδίας, χωρίς να νοιάζεται για το ποιος θα μπορούσε να την ακούει. Την έχω ακούσει με τα ίδια μου τα αφτιά να με χαρακτηρίζει “θρασεία και ξεδιάντροπη”».



Αχάριστος ο Πάγκαλος

«Είχα προγραμματίσει να πάω στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000 μαζί με τον υπουργό που ήταν αρμόδιος για τους Αγώνες της Αθήνας 2004, τον Θεόδωρο Πάγκαλο, προκειμένου να επιδείξουμε ότι η Ελλάδα θα τιμούσε τη δέσμευσή της με ανανεωμένες δυνάμεις. Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν εκείνος επικαλέστηκε κάποιες φτηνές δικαιολογίες και δεν ήρθε ποτέ στην Αυστραλία. Χρειάστηκε πολλή διπλωματία εκ μέρους μου προκειμένου να πείσω την υφήλιο ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει με τους Ολυμπιακούς, ενώ δεν υπήρχε εκεί κανένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης για να με υποστηρίξει. Κι αυτό συνιστούσε μεγάλη ειρωνεία, καθώς ο Πάγκαλος με είχε χρίσει πρέσβειρα το 1998 και ήταν φιλοξενούμενός μας στην Ιταλία, στη Βερόνα, απολαμβάνοντας Βέρντι, μία μόλις εβδομάδα πριν από το ταξίδι μας στην Αυστραλία!».



Ευάγγελος Βενιζέλος: Αλαζόνας και πομπώδης

«Είχα μια ιδιωτική συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη και τον υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού Ευάγγελο Βενιζέλο. Τους παρουσίασα το σχέδιο για το πώς το κοινό θα ενημερωνόταν για τις αλλαγές που θα συνέβαιναν στην καθημερινότητά του, τις οποίες θα εφαρμόζαμε πριν και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. [...] Ο Βενιζέλος ήθελε να περιμένουμε έως την τελευταία στιγμή πριν από τους Αγώνες και απλώς να περάσει τότε έναν καινούριο νόμο που θα όριζε όλες τις αλλαγές και θα προέβλεπε ποινές για τους παραβάτες. Είπα σε αυτόν και τον πρωθυπουργό ότι η ιδέα του ήταν απαράδεκτη. “Ο ελληνικός λαός δεν θα δεχτεί να του πουν τι να κάνει την τελευταία στιγμή”. Εκείνος επέμεινε και με το αλαζονικό και πομπώδες ύφος του, χωρίς καν να με κοιτάζει, είπε στον Σημίτη: “Το δικό μου σχέδιο είναι το καλύτερο”. Κι έτσι είπα και στους δύο ότι “εάν επιμείνετε σε αυτή την προσέγγιση, θα παραιτηθώ και κατόπιν μπορείτε να περάσετε τον νόμο την τελευταία στιγμή»




Οι Αγγελόπουλοι πλήρωσαν για την Ολυμπιάδα

«Εάν η Αθήνα θα μπορούσε ποτέ να έχει πιθανότητες να διεκδικήσει με αξιώσεις τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, απλώς δεν είχε νόημα να περιμένω να γίνουν πράγματα από την κυβέρνηση. Πάντα ήταν ο Θόδωρος που έλεγε “πλήρωσέ το να τελειώνουμε” ή “πρόσλαβέ τους”. Κι έτσι πληρώναμε το ενοίκιο για τα κεντρικά μας γραφεία, τους μισθούς και τις αμοιβές των συνεργατών από την τσέπη μας. Ισως σε αυτό βασίστηκε η κυβέρνηση, παρόλο που ο πρωθυπουργός πάντα έδειχνε ότι ντρεπόταν και έσπευδε να με διαβεβαιώσει λέγοντας: “Το ξέρετε, κυρία Αγγελοπούλου, ότι θα σας αποζημιώσουμε”. Αυτό δεν συνέβη ποτέ. Αφού τελείωσε η εκστρατεία, η τελική οικονομική μου αναφορά αποκάλυπτε ότι ο Θόδωρος κι εγώ είχαμε ξοδέψει 5 δισ. δραχμές ή περί τα 15 εκατ. δολάρια από τα δικά μας χρήματα για την καμπάνια. Και σε αυτά δεν περιέλαβα το κόστος χρήσης του ιδιωτικού μας τζετ με το οποίο πετούσαμε όποτε ο χρόνος πίεζε - κάτι που συνέβαινε τις περισσότερες φορές. Την ίδια στιγμή που παρέδιδα στους λογιστές την τελική οικονομική μου αναφορά, ο Θόδωρος κι εγώ στέλναμε μια επιστολή στην κυβέρνηση Σημίτη διαγράφοντας ολόκληρο το χρέος. “Το κάναμε για την πατρίδα μας”, έλεγε το γράμμα. Κι αυτή ήταν η απόλυτη αλήθεια».



Η "Αθήνα 2004" επέστρεψε χρήματα στο ελληνικό κράτος

«Όταν το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας άρχισε να αναφέρεται σαν ένας από τους παράγοντες που συνέτειναν στο χρέος της Ελλάδας, ένιωσα αποτροπιασμό. Δεν θα έπρεπε να εκπλαγώ, όμως. Όταν αναζητούνται ένοχοι, τα γεγονότα τείνουν να παραμερίζονται. [...]



Έως το 2009, όταν ξέσπασε η κρίση, η Ελλάδα είχε δημιουργήσει ένα δημόσιο χρέος 365 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της ίδιας της κυβέρνησης, οι επενδύσεις που έγιναν για την Ολυμπιάδα με δημόσιο χρήμα αντιστοιχούν σε 6 δισ. ευρώ μόνο - λιγότερο από το ένα εξηκοστό του συνολικού χρέους του 2009! Το ποσό που είχε στη διάθεσή της η οργανωτική επιτροπή του "Αθήνα 2004", για το οποίο ήμουν εγώ άμεσα υπεύθυνη, απέδωσε στο κράτος ένα υπόλοιπο 123,5 εκατ. ευρώ με το πέρας των Αγώνων. Στις 15 Ιανουαρίου του 2013 ένας βουλευτής, ονόματι Γιάννης Πανούσης, ρώτησε τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα ποιο ήταν, επιτέλους, το πραγματικό κόστος των Αγώνων του 2004. Ο Στουρνάρας άρχισε να αραδιάζει αριθμούς. Ξεκίνησε με τη συνολική δαπάνη των 8,5 δισ. ευρώ, από τα οποία αφαίρεσε τα περίπου 2 δισ. ευρώ της οργανωτικής επιτροπής “Αθήνα 2004” διότι αυτά δεν είχαν εκταμιευτεί από το ελληνικό κράτος αλλά ήταν χρηματοδότηση μέσω της πώλησης τηλεοπτικών δικαιωμάτων, χορηγιών και εισιτηρίων».

 

Η κόπωση και οι φήμες

«Σχεδόν αμέσως μετά το τέλος της Ολυμπιάδας ένιωθα λίγο περίεργα. Δεν ήταν κάτι που μπορούσα να προσδιορίσω, αλλά δεν ήμουν ακριβώς ο εαυτός μου. [...] Τον Ιανουάριο του 2005 ένας γιατρός στην Ελβετία που με εξέτασε είπε στον σύζυγό μου ότι έπρεπε να μπω αμέσως στο νοσοκομείο: “Η σύζυγός σας είναι σοβαρά άρρωστη. Το αίμα της είναι σαν νερό”. [...]

 

Αλλά δεν υπάρχουν μυστικά σε αυτό τον κόσμο. Τα νέα πάντα μαθαίνονται. Συχνά δεν έχει να κάνει με το σε ποιον μιλάς, αλλά με πολλούς στους οποίους δεν μιλάς. Η σιωπή εκ μέρους μου ήταν πάντα σαν να ανέμιζα κόκκινο πανί. Αφού αρνήθηκα να απαντήσω σε πολλές κλήσεις, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο κόσμος άρχισε να αναρωτιέται εάν έχω κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα. Ηξεραν ότι θα χρειαζόταν κάτι πολύ σοβαρό για να θέσει εκτός λειτουργίας μια γυναίκα τόσο ζωντανή όσο εγώ. Μοιραία έφτασαν ως εμένα φήμες που με ήθελαν στο νεκροκρέβατο. [...] Ηθελα απεγνωσμένα πίσω ξανά την παλιά μου ζωή. Είχα περάσει περισσότερες από έξι εβδομάδες στο νοσοκομείο. [...] Τα κουτσομπολιά έλεγαν ότι το αεροπλάνο θα έφερνε στην Ελλάδα το “φέρετρό” μου.