ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΟΥ-ΟΛΥΜΠΟΥ

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα νομική απόφαση παρουσίασε στο δημοτικό συμβουλίο Δίου-Ολύμπου κατά τη συνεδρίαση της Δευτέρας ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης Κώστας Δημόπουλος. Αφορά την προσφυγή ενός Ούγγρου πολίτη κατά του κράτους, όταν η τοποθέτηση διοδίων σε δρόμο ιδιωτικών συμφερόντων έξω από την πόλη του άλλαξε την κυκλοφοριακή κίνηση και δυσχέραινε σημαντικά τις συνθήκες της καθημερινότητάς του.

Η προσφυγή δικαιώθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου πριν από ένα χρόνο, μετά το πέρας μιας δεκαετίας δικαστικής μάχης και απορριπτικές αποφάσεις στα εγχώρια δικαστήρια. Συγκεκριμένα πρόκεται για την υπόθεση: Dees κατά Ουγγαρίας, Απόφαση της 9/11/2010 (Αριθ. Προσφυγής 2345/06). Πρόεδρος ήταν η Francoise Tulkens, δικαστές οι Danute Jociene, Dragoliub Popovic, Andras Sajo, Nona Tsotsoria, Kristina Pardalos, Guido Raimondi. Δικηγόροι ήταν οι: F.G. Lelik- L. Holtzl.

Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ

Στη προσφυγή ο κ. Dees ισχυριζόταν ότι εξ αιτίας του θορύβου, της μόλυνσης και της μυρωδιάς που προκαλείτο από την έντονη οδική κυκλοφορία στο δρόμο του, η οικία του είχε γίνει σχεδόν μη κατοικήσιμη κατά παράβαση του άρθρου 8 της Σύμβασης. Επιπλέον, παραπονέθηκε σύμφωνα με το άρθρο 6 για τη διάρκεια της σχετικής δικαστικής διαδικασίας.

Η υπόθεση ξεκίνησε από τις αρχές του 1997, όταν εισήχθησαν διόδια στον γειτονικό αυτοκινητόδρομο Μ5 ιδιωτικών συμφερόντων. Αυτό οδήγησε τα φορτηγά να περνούν μπροστά από τα σπίτι του προσφεύγοντα για να αποφύγουν τα υψηλά διόδια. Κάτι ανάλογο βεβαίως ισχύει και στην περίπτωση των διοδίων της Λεπτοκαρυάς.

Η προσφυγή απορρίφθηκε, με αιτιολογία ότι το κράτος είχε δημιουργήσει παρακαμπτήριες οδούς, είχε πραγματοποιήσει κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και γενικά είχε κάνει προσπάθειες για να αποθαρρύνει την κυκλοφορία στην κατοικημένη περιοχή. Αργότερα μάλιστα, το κράτος είχε εξαγοράσει μέρος του δρόμου και είχε μειώσει τα διόδια, εφαρμόζοντας και ένα σύστημα εκπτώσεων.

Φθάνοντας στο 2002, το Ανώτατο Δικαστήριο εκδίκασε την έφεση και ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση αναπέμποντας την υπόθεση. Έπειτα, ορίστηκε ως πραγματογνώμονας το τμήμα οδοποιίας του Πολυτεχνείου της Βουδαπέστης, διαπιστώθηκε θόρυβος που ξεπερνούσε τα επιτρεπόμενα όρια, ωστόσο το Περιφερειακό Δικαστήριο απέρριψε το 2005 τους ισχυρισμούς τους ενάγοντα για ζημία στο σπίτι του από τις δονήσεις που προκαλεί η έντονη κυκλοφορία.

Αυτό που έγινε αποδεκτό αργότερα, ήταν η προσφυγή ότι η έντονη κυκλοφοριακή συμφόρηση στο δρόμο του σπιτιού, ισοδυναμεί με παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής και κατοικίας. Τελικώς, η απόφαση επιδίκασε 6.000 στον προσφεύγοντα για ηθική βλάβη. Η παρούσα υπόθεση, μαζί με άλλες που έχουν δικαιώσει προσφεύγοντες για ηχορύπανση από κυκλοφοριακή κίνηση μπορούν να αποτελέσουν ένα δεδικασμένο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στην περίπτωση διοδίων στην Ελλάδα και στην προκειμένη περίπτωση της Λεπτοκαριάς.

Πρόταση του κ. Δημόπουλου ήταν να μελετηθεί η συγκεκριμένη υπόθεση από το νομικό τμήμα του δήμου Δίου-Ολύμπου, ώστε να κατατεθεί ανάλογη προσφυγή από πλευράς του δήμου. Η υπόθεση, που λόγω δεδικασμένου έχει σημαντικές πιθανότητες, μπορεί μετά από δικαίωσή της σε Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να κατατεθεί και στην ελληνική δικαιοσύνη.